Rek jij je nog wel eens uit?
Rek jij je nog uit in de ochtend?
Een vraag die ik mensen vaak stel. En opvallend genoeg gebeurt dit steeds minder.
Wat ooit een normale, organische manier van wakker worden was, lijkt langzaam te verdwijnen.
Kijk maar naar een hond of kat. Als die van rust naar activiteit gaan, gebeurt er bijna altijd hetzelfde. Even lekker alles uitrekken, waarna er vaak een diepe ademhaling ontstaat die soms overgaat in een heerlijke gaap. Daarna volgt vaak een soort energiegolf door het hele lijf en een verscherping van het brein.
Toch doen wij dit steeds minder.
Mijn vermoeden? We leven in een snelle wereld waarin we continu informatie verwerken en veel in ons hoofd zitten.
Daarnaast hebben we allerlei gezonde, maar aangeleerde routines ontwikkeld: mediteren, een koude douche nemen, springen, ademhalingsoefeningen doen.
Allemaal waardevol en met hun eigen nut, maar het zijn dingen die we doen. Uitrekken is anders. Dat gebeurt wanneer je het lichaam de ruimte geeft en laat gebeuren.
Interessant genoeg heeft dit zelfs een naam in de fysiologie: pandiculatie. Het natuurlijke patroon van aanspannen, uitrekken, loslaten en soms gapen dat bij veel zoogdieren voorkomt wanneer ze van rust naar activiteit gaan.
Het is geen luiheid.
Het is voorbereiding.
Rekken en gapen helpen het lichaam schakelen van een slaperige, wat meer naar binnen gerichte toestand naar wakker, ontspannen en alert zijn.
En misschien geldt dat niet alleen voor de ochtend!
Merk je gedurende de dag dat je vastzit in je hoofd? Dat je moe bent, lang hebt gezeten of steeds meer in de denkmodus schiet? Rek je dan eens uit en laat het lichaam de rest overnemen.
Gewoon lekker laten gebeuren.
Dat kan letterlijk overal. Zelfs tijdens een meeting.
En als je denkt: "Ja maar dat kan niet", dan ben je misschien stiekem juist te veel met jezelf bezig. Misschien is het precies wat nodig is. Misschien is het zelfs een natuurlijk signaal dat de energie of flow in die meeting iets kan gebruiken.
Dus nogmaals: Rek jij je nog uit in de ochtend?