Als je hoofd altijd aanstaat

Veel mensen herkennen het: je hoofd staat eigenlijk de hele dag aan. Denken, plannen, terugkijken, vooruitkijken, gesprekken herhalen, problemen oplossen. Zelfs wanneer het lichaam rust, blijft het brein bezig.

De eerste reactie is vaak: hoe krijg ik mijn hoofd stil?

Bij Somatic Hub kiezen we een andere ingang. In plaats van te proberen niet te denken, geven we het brein juist een eenvoudige, duidelijke taak.

Tel bijvoorbeeld met je vingers of tenen. Span heel bewust één spier aan en laat de rest los. Herhaal in jezelf een woord, zin of mantra. Neem je eigen hartslag waar en adem op het ritme van de slagen. Of combineer links en rechts met verschillende opdrachten.

Dat klinkt simpel. Totdat je ondertussen met iemand een gesprek moet voeren, moet blijven bewegen of moet reageren op iets onverwachts.

Dan wordt het interessant.

Kun je je hartslag blijven voelen terwijl je naar iemand luistert? Kun je je adem blijven volgen én een normaal gesprek voeren? Kun je verschillende opdrachten uitvoeren zonder jezelf erin te verliezen?

En blijf je ondertussen beschikbaar om op alles wat er om je heen gebeurt te reageren?

Het doel is dus niet om je brein uit te zetten. Het doel is dat je brein niet voortdurend met jou aan de haal gaat.

We gebruiken eenvoudige opdrachten om een deel van de aandacht te organiseren. Tegelijkertijd trainen we het vermogen om signalen uit het lichaam waar te nemen: ademhaling, hartslag, spierspanning en veranderingen in druk.

Maar je aandacht mag daarbij niet volledig naar binnen verdwijnen.

Je moet kunnen blijven kijken, luisteren, praten, bewegen, voelen, keuzes maken en reageren op wat er op dat moment gebeurt.

Daarna voegen we steeds iets toe: beweging, aanraking, interactie, onzekerheid of druk.
En juist daar worden patronen zichtbaar. Je houdt je adem vast. Je spant onnodig spieren aan. Je aandacht vernauwt. Je stopt met luisteren. Of je raakt zo bezig met één ding dat je andere informatie niet meer waarneemt.

Dat is voor ons training.

Niet jezelf afsluiten om rustig te kunnen zijn. Maar rustig, open en beschikbaar blijven om te reageren op wat er ook gebeurt.

Want uiteindelijk is dat wat we nodig hebben buiten de training: in een gesprek, tijdens ons werk, in sport, onder stress, in contact met andere mensen en wanneer een situatie plotseling verandert.